توجه پایدار
اولین توجه به عنوان توجه پایدار شناخته می شود. این توجه با عناوینی مانند گوش به زنگی یا هشیار بودن نیز شناخته می شود. این توجه به این معناست که در زمان انجام فعالیت مورد نظر، ذهن و حواس فرد صرفاً بر همان فعالیت متمرکز میشود. فرض کنید که در حال خواندن کتابی هستید. چند صفحه را خواندهاید که ناگهان متوجه می شوید صرفاً چشم هایتان روی کاغذ حرکت میکرده است و ذهنتان درگیر مساله ی دیگری بوده است. تجربه ی این رخ داد نشان دهنده ی نقص در توجه پایدار است.
به مثال دیگری توجه کنید. با دوستتان در حال گفت و گو می باشید. او دارد حرف می زند و شما دارید به اتفاقات دیروز خود فکر می کنید. پس بنابراین بدیهی است که به علت عدم توجه به او متوجه حرف هایش نخواهید شد. در مثال ذکر شده نیز مشکل شما مربوط به توجه پایدار خواهد بود. پس برای توجه پایدار میتوان یک تعریف ساده ارائه کرد: توانایی حفظ توجه برای یک مدت محدود.
محمدرضا مرادي
دانشجوي دكتري روانشناسي كودكان
]]>
